เว็บทั้งหมดจะย้ายไปที่ www.2pasa.com แล้วนะครับ ตามไปที่นั่นได้เลย

หมู่บ้านเด็กสองภาษา พ่อแม่สร้างได้

หมู่บ้านเด็กสองภาษา พ่อแม่สร้างได้ - สองภาษาดอทคอม

ขอเล่าประสบการณ์หวาดเสียว ที่ทำให้คนเป็นแม่หัวใจแทบสลายเลยค่ะ

เมื่อวานตอนค่ำครอบครัวเราดา สามีและเคท แคลร์พากันไปทานไอติมสเวนเซนค่ะ
ด้วยความที่เคทอยากได้ช้อนอีกคันหนึ่งก็เลยให้เขาเดินไปขอพนักงานเอง

แต่ตรงกันข้าม เคทกลับวิ่งเข้าไปในห้างฯคนเดียว พอถามแฟน
แฟนบอกว่าให้รีบไปดู แต่ก็ไม่เห็นเงาลูกเลยค่ะ เพียงแค่ไม่กี่วินาทีเอง
ตอนที่ออกไปยืนหาลูก หัวใจแทบจะสลายเลยค่ะ ตัวเย็นมือชาไปหมดเลย
คิดว่าจะเจอเขาอีกไหมในชีวิตนี้

สัก 3-4 นาทีเคทก็วิ่งกลับมาคืน
พอถามว่าไปไหนเขาก็บอกว่าไปเอาช้อน..คงจะด้วยความเป็นเด็กที่วิ่งไปทางไหนก็ไม่รู้ และเราเองที่ประมาทไว้ใจลูกมากเิกินไป หากเกิดอะไรขึ้นให้อภัยตัวเองไม่ได้เลยค่ะ

กลับมาบ้านกอดลูก ร้องไห้และบอกกับเคทว่า เคทจ๋า เคทอย่าทำแบบนี้อีกนะ
หนูห้ามวิ่งไปไหนคนเดียว ม๊าเกือบจะไม่มีหนูมาอยู่ข้างๆม๊าอีกแล้ว
แล้วเคทเองก็ร้องไห้เสียใจอย่างมาก ซึ่งเขาเองคงไม่ได้รับรู้มากเท่าไรว่าเขาทำอะไรลงไปด้วยวัยที่เขายังเด็กมาก

เรื่องนี้เป็นบทเรียนราคาแพงสำหรับเราเลย ไม่ว่าเคทจะโตขนาดไหน ม๊าก็จะไม่ไว้ใจหนูเด็ดขาดเลย

ขอให้เป็นประสบการณ์แต่พ่อแม่ทุกๆท่านนะีคะ

Views: 556

Comment

You need to be a member of หมู่บ้านเด็กสองภาษา พ่อแม่สร้างได้ to add comments!

Join หมู่บ้านเด็กสองภาษา พ่อแม่สร้างได้

Comment by สุภาพร(แม่ปั้น฿แป้ง) on August 18, 2010 at 1:55pm
ใจหาย และหายใจไม่ทันเลย ....
Comment by อรนัย รักในหลวง on August 18, 2010 at 1:04pm
บล็อกนี้เข้ามาอ่านกี่ทีก็น้ำตาซึม....
Comment by zen's mommie on August 18, 2010 at 12:46pm
แวะมาอ่านค่ะน่ากลัวนะคะ จากเหตุการณ์ที่เกิดกับคุณแม่แต่ละท่าน จะเก็บไว้เตือนตัวเองตอนลูกโตค้า
Comment by แม่น้องกุน & น้องญาญ่า รักในหลวง on August 18, 2010 at 11:31am
พี่อ่านของดา แล้วร้องไห้เลยนะ ไม่ใช่น้ำตาซึมหรอก แต่เรื่องจริงเกิดขึ้นกับน้องกุนเมื่อปีที่แล้ว กว่าจะทำใจได้ คือเราสามคนพ่อแม่ลูกไปห้างซื้อของและเสื้อผ้าเด็ก น้องกุนไม่ยอมอยุ่ในรถเข็น อยากลง และชอบวิ่งปรู๊ดรอบๆแผนกเสื้อผ้าเด็ก เล่นแบบจะเอ๋ ขณะนั้นเรามองลูกไปด้วย และคุยกับแฟนไม่ถึง2-3นาที เท่านั้นแหละหายไปเลย เดินตามหาเท่าไรไม่เจอ หัวใจหล่นกับพื้นแทบจะร้องไห้ ลูกหาย เลยตั้งสติให้แฟนเดินตามหา ส่วนพี่ไปที่แผนกประชาสัมพันธ์ ช่วยประกาศตามหาเด็กน้อย รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างใส่เสื้อผ้าสีอะไร ประชาสัมพันธ์ประกาศหลายรอบ น้ำตาเก็บไม่อยู่แล้ว ทันใดนั้นแฟนเจอแล้ว บอกว่าอยุ่ตรงแผนกซีฟู๊ดใกล้ๆกับแผนกลูกอม ร้องไห้ใหญ่เลย หาเราไม่เจอ แถมร้องดังมากพร้อมอาเจียนให้แม่บ้านเช็ดพื้น มีคุณป้าใจดีช่วยยืนดูให้ รอพ่อแม่มาตาม ต้องขอบคุณป้าใจดีที่ช่วยเฝ้าน้องกุนจนกว่าพ่อแม่มาหาเจอ
เล่าไปร้องไห้ไป แอบร้องไห้หน้าจอนะเนี้ย มันทำใจไม่ได้เลย จึงเป็นบทเรียนว่าต้องระวังทุกครั้งแม้แต่วินาทีเดียว!
Comment by แม่น้องวีวี่-มินนี่ on August 18, 2010 at 9:17am
แวะมาอ่าน....แล้วก็มีเรื่องมาเล่าด้วย ลูกไม่เจอหลายครั้งแล้วล่ะ แต่ละครั้งใจหวิวๆ ที่หวาดเสียว 2 อันดับแรกคือ
ตอนหลิงๆซัก 4 ขวบ ไปเทียวNight Safari ที่ Singapore กับครอบครัวของเพื่อนสามี แล้วเขาก็มีลูกรุ่นราวคราวเดียวกับหลิงๆ เขาก็จูงมือกันเดินข้างหน้าเรา สักพักเอ๊ะลูกเราไปไหน เด็กคนนั้นบอกหลิงๆวิ่งไปแล้ว นึกว่าไปหาพ่อ-แม่ เอาล่ะสิ ช่วงเลิกการแสดงด้วย คนออกมาจากจุดเกิดเหตุเป็นร้อยอาจหลักพัน(สิงคโปร์ที่เที่ยวไม่เยอะ แต่ละที่คนเยอะมากๆ) ตั้งสติกับสามีก่อน แล้วสูดหายใจลึกๆ เดินย้อนกลับไปทางเดิม และสุดท้ายก็เจอเธอจูงมือกับชายหนุ่ม ทราบทีหลังว่าหนุ่มฮ่องกง ชายหนุ่มคนนั้นบอกว่า หลิงๆยืนร้องไห้ที่หน้าร้านไอติม ไม่รู้ว่าอยากกินไอติมหรือ ตามหาพ่อ-แม่ไม่เจอ กอดลูกไว้แน่นเลยค่ะ กะว่าหายตกใจค่อยตี แต่ก็ตีไม่ลง พ่อ-แม่ละเลยเอง....โชคดีที่ลูกสื่อสารเป็นภาษาจีนได้นิดหน่อย ลูกก็เล่า เกอเกอ มาอยู่เป็นเพื่อน บอกว่าอย่าร้องไห้เดี๋ยวพ่อ-แม่ก็มารับ แต่ลูกก็ช่างเลือกคนนะหล่อเชียว (ยังมีอารมณ์ชำเลืองหนุ่ม)

อีกครั้ง นี่สุดๆ ตอน 5 ขวบนี่แหล่ะค่ะ คราวนี้หลิงๆเดินตามหลังพ่อ-แม่(สอนเขานะคะเดินตามผู้ใหญ่หมาไม่กัด)เดินอยู่แถวหน้าบ้าน อากาศดี มีรถบัสมาจอด คนลงกรูก็เลยหลบมุมหน่อย สักพักเฮ้ย...หลิงๆไปไหน ตะโกนเรียกก็ไม่ตอบ เห็นรถบัสขับผ่านไปแล้วเบรคเอี๊ยดดดดดดดดดดด....หายใจอยู่ตาตุ่ม.....แล้วประตูรถบัสก็เปิดแอ๊ดดดดดดดดดดดดด เจ้าหลิงๆวิ่งลงจากรถบัสคนเดียว....หน้าตาตื่นมากอดพ่อ-แม่...บอกว่า หนูนึกว่าพ่อ-แม่ ขึ้นรถบัส ก็เลยขึ้นตาม...โชคดีที่เขาสื่อสารภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย เขาบอกกับคนขับซึ่งเป็นคนอินเดียว่า My mom gone .....

จากเหตุการณ์เหล่านี้ พี่หนึ่งเลยเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส บอกเขาว่า เห็นไหม ภาษาสำคัญนะ ถ้าหนูไม่เรียนภาษาจีนกับอังกฤษ วันหลังหนูไม่เจอพ่อ-แม่ ที่นี่จะทำยังไง ตอนนี้ก็ให้เขาท่องเบอร์โทรศัพท์ของพ่อเขาให้ขึ้นใจ
Comment by อรดา พงศ์สุธนะ on August 18, 2010 at 8:22am
คุณแนนคะ ตกใจและเสียขวัญอย่างมากเลยค่ะ โชคยังดีค่ะ คราวหน้าจะไม่ปล่อยเลยค่ะ
รัตน์ ขอบคุณมากนะคะ พี่เองก็ไม่เคยปล่อยเคทให้ละสายตาเลย แต่วันนั้นทำไมนโยบายนั้นไม่ทำงานก็ไม่รู้ เราบกพร่องเองอะ ต้องท่องไว้ในใจเสมอว่า ห้ามปล่อยๆๆ ขอบคุณที่มาแชร์ปสกนะจ้ะ
พี่หน่อย แค่แว๊ปหลบมุมนิดเดียวก็ทำให้แม่หัวใจหวิวๆๆ ได้เลยค่ะ
แม่น้องขมิ้นค่ะ ขอบคุณที่มาแชร์นะคะ ไปห้างเนี่ยต้องระวังจริงๆเลย เรื่องที่เล่าให้ฟังดาฟังก็รู้สึกระทึกมากเลยค่ะ พ่อแม่เนี่ยแทบเข่าอ่อนเลย ไม่รู้ว่าลูกจะกลับมาไหม
พี่เก๋คะ แบบที่พี่เก๋เล่าเลยค่ะ คือแค่ล็อคในซุปเปอร์ฯก็ทำเอาแม่ใจหวิวได้ตลอด สำหรับเคทเองดาไม่เคยปล่อยเคทเลยค่ะ จะจูงมือไปด้วยตลอดเลย นี่คิดว่าทานไอติมในร้านเลยให้ไปเอาช้อนเอง...บกพร่องจริงๆค่ะ ดาเนี่ย
โอ้ ขอบคุณจ้า..ต้องดูแลเคทให้หนักหน่วงกว่านี้เลยอะ ดายังโชคดีอยู่
พี่กิ้ม ปสกระทึกของดา ไม่อยากให้เกิดกับพ่อแม่ในหมู่บ้านนี้เลยค่ะ ช่างเป็นวินาทีที่ดังกึกก้องในหัวใจจริงๆ
พี่ตุ๊กตาคะ ขอบคุณนะคะ เพ่ยเพ่ยก็ทำแม่หวิวๆเหมือนกันหรือคะ เด็กๆเนี่ยไว้ใจไม่ได้เลยเน้อ ต้องประกบตลอดเลย
คุณย่าใบเตย ขอบคุณนะคะที่มาเล่าปสกค่ะ กว่าจะหาลูกเจอเป็นตอนค่ำ ทำเอาแม่หัวใจสลายไปหลายชั่วโมงเลยค่ะ ..โชคดีที่หาเจอและปลอดภัยนะคะ ดาจะจำไว้เป็นประสบการณ์ะนะคะ
คุณYuhKha มีประสบการณ์หวิวเรื่องลูกก็เอามาแชร์ค่ะ ไม่อยากให้ใครต้องเจอเรื่องแบบนี้
Comment by YuhKha on August 18, 2010 at 3:26am
อ่านแล้วขนลุกเลย โชคดีมากเลยนะคะ กับเจ้าตัวแสบสงสัยต้องระวังมากกว่านี้แล้ว
Comment by ย่าใบเตย on August 17, 2010 at 10:01pm
ขวัญเอ๊ย..ขวัญมานะคะคุณดา..ย่าอ่านแล้วน้ำตาซึมเลยค่ะ..นึกย้อนไปย่าก็มีประสบการณ์เหมือนๆกันเป็นวันเด็กพาลูกไปที่ กองทัพอากาศดอนเมือง..เราอยู่กับตัวเล็ก..พ่อเค้าอยู่กับคนโต ..ตอนนั้น 5 ขวบ พอเค้าทำพิธีเปิดเสร็จก็ปล่อยคนแยกย้ายกันไปตามฐานต่างๆ ซึ่งแต่ละที่ก็ไกลๆกัน ก็ให้พ่อเค้าพาไปคนตั้งมากมายก็วิ่งกรูแยกย้ายกันไปเหมือนผึ้งแตกรังยั้วเยี้ยไปหมด..เราอยู่กับตัวเล็กขวบกว่าที่กองอำนวยการไปไม่ไหว..ซักเดี๋ยว เดียวพ่อกลับมา..เราไม่เห็นลูกก็ถาม...อ้าวลูกล่ะ...พ่อบอกไม่รู้พลัดกัน...เท่านั้นละ...มันเหมือนกับวันนั้นเป็นวันโลกาวินาศเลยนะ...ไม่รู้จะไปตามลูกที่ไหน..ยังงัย..สมองหมุนติ้วๆๆ เลย..ซักถามพ่อก็บอกว่าต่างคนต่างวิ่งหายไปในฝูงคน...และฝูงคนเหล่านั้นก็หายแยกย้ายกันไปตามฐานต่างๆมองไม่เห็นแล้ว..โหววว...ชีวิตนี้จะได้เจอะเจอลูกอีกไหมนี่..เค้าเปิดงานตอน 9.00 น. กว่าจะได้ลูกคืนปาไป สองทุ่ม ย่าไม่พูดกับปู่เป็นปีเลยนะ..งานนี้...และใจออกจากปู่ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้เลยที่เดียว...ฐานที่ทำให้เราตกนรกทั้งเป็น 1 วันเต็มๆ...อ่านเรื่องน้องเคทแล้ว...คุณแม่ๆก็ต้องนำไปเป็นอุทาหรณ์นะคะ
Comment by YaYo & JaJa & MamaKim on August 17, 2010 at 8:29pm
ดาจ๋า พี่อ่านไปก็ขนลุกไปด้วย ลุ้นตาม คิดตามจริงๆ แต่เป็นพี่ก็คงแว๊ปไปเหมือนกัน
ขอบคุณที่แชร์ประสบการณ์นะจ่ะดา จะได้ระวังมากขึ้น
Comment by แม่เพ่ยขอแจม on August 17, 2010 at 8:18pm
หวิวเลยค่ะดา...เวลาพาเพ่ยเพ่ยไปข้างนอก เจ้าตัวดีก็ชอบวิ่งปรู๊ดดดดด....เลี้ยวโค้งหายแว๊บไปเหมือนกัน วิ่งตามไปไม่เจอ ใจแป้วเลย ..ไม่อยากคิดๆๆๆ..

--oO--

สแกนโค้ด แอดไลน์ @2pasa แล้วลุ้นของรางวัลรวมคลิปเวิร์กช็อปทั้งหมด

Events

หนังสือในชุดเด็กสองภาษา



© 2021   Created by ผู้ใหญ่บิ๊ก.   Powered by

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service